De wereld heeft vele perspectieven, veel meer dan enkel de menselijke. Mensen hebben bijvoorbeeld een erg beperkte perceptie van tijd. Wat als we op een andere manier kijken naar tijd? In het werk ‘Weaving a different sense of time’  van Klaske Dekker wordt het spanningsveld onderzocht tussen de menselijke behoefte om op alles invloed uit te oefenen en de ongetemde natuur die alles op zijn eigen perceptie van tijd bepaalt. 

De beperkte perceptie van tijd zien we terug in onze behoefte om steeds het nieuwste model elektronica aan te schaffen, terwijl het oude nog werkt. ‘Permacomputing’ is een concept en praktijk die zich richt op het duurzaam gebruik van (netwerk)technologie, en vormt de inspiratie voor Sen van der Heide’s werk ‘Het leven van elektronica’.

De natuur heeft geen boodschap aan onze hokjes. In ‘Fragment 1: Porosity’ wordt door middel van performance en biomaterialen ‘queer ecology’ verhalen verteld over lichamen. Anya Palamartschuk, Fatemeh Bagheri en Yixin Xu willen hiermee vragen oproepen zoals; wat gebeurt er als onze huid transparant zou zijn en de verhalen die zich onder onze huid afspelen zichtbaar worden? Ook speelt de context van de ‘meisjeskamer’ van het landhuis, waar het werk zich afspeelt, een rol. 

Performance op vrijdag 30 mei om 12:00 en 15:00

Materiaal het verhaal laten vertellen vraagt om tactiliteit. Lara Wijnker neemt dit ook ter harte. In haar werk ‘Dansen op Touwen’ vertelt ze het verhaal van ‘The Fashion Conflict’ waar zij en veel andere jonge modemakers mee te maken hebben. Waar liggen de grenzen om voor je eigen ontwikkeling te kiezen of die van een gezamenlijk verantwoordelijkheidsgevoel? En waar kunnen deze twee naast elkaar bewegen? Dit laat ze zien in een biologisch afbreekbaar raamspel. 

Deze vragen zijn niet zozeer nieuw maar wel meer relevant dan ooit. Hier op deze plek, het bos Amelisweerd werd gestreden voor de natuur. In de jaren ’80 werd met geweld 600 bomen naar de vlakte zijn geslagen. In ‘Natuurnetvlies’ van Zoë Klein wordt de bezoeker uitgenodigd om getuige te zijn in het bos. In dit werk is er ruimte voor meer dan alleen de menselijke observaties.

Dat we als mens onze omgeving niet altijd graag delen met andere soorten laat Eileen Udo zien in haar werk ‘The Scarecrow – Politics in my backyard’. Dit persoonlijke werk bevraagt de relatie die we hebben tot andere soorten die we als ongewenst hebben bestempeld.

In de interactieve geluidsinstallatie ‘Geen Toegang’ van Jari Deelstra is juist de mens de ongewenst aanwezige die de rust van een in de dakbalken verscholen mechanische vogel ruw verstoort. Het werk is een reactie op  de destructieve effecten die ons recreatieve gedrag kan hebben op de broedgebieden van vogels.

Wij zien als mensen maar een heel klein stukje van het hele plaatje. Onder onze voeten ligt een eeuwenoud informatienetwerk. De kilometerslange draden van het myceliumnetwerk schieten door de aarde en verbinden alle planten met elkaar. Ze maken continue nieuwe connecties en onderhoudt zo het leven boven de grond. In de interactieve projectie ‘The Understory’ laat Ilvy Geene je kennis maken met deze fascinerende funghi.

Van het bos naar de duinen neemt Sara Huisman je mee naar de het wad. Tijdens haar lange fietstochten ervaarde ze het ritme van de natuur en de wisselwerking tussen mens en omgeving. Dit alles vertelt het beeldverhaal ‘Weg naar Wad’, waar blauwe lijnen je meenemen in een 8 meter lange leporello die de schoonheid laat zien van de Nederlandse wadden. 

Niet alleen op land maar ook, misschien wel juist, op zee staan ecosystemen onder druk. ‘DE KREET VAN DE ZEE’ van Zenna Molenschot is een diepe duik onder water in de wereld van spooknetten die achterblijven in de oceaan. De netten zijn nagebootst en bewerkt met algen. Het zee element breekt af, terwijl de netten blijven hangen. 

Ook onze sloten en meren huisvesten een rijkdom van leven. ‘Sanctuaria Aquatica’ van Fenna Hofstede biedt een mogelijk artistieke toevluchtsoord voor vogels en kleine waterdieren die weinig beschutting hebben tegen hete zomers en de vervuiling van ons ecosysteem. Door te kijken naar oude technieken en locale soorten laat het zien wat we nu zelf kunnen doen in onze eigen omgeving. Daarnaast onthult dit gevlochten hotel wat voor kleine waterburen wij allemaal hebben. 

Wat als we zelf materialen kunnen groeien met het ons eigen afval? In het werk ‘REROOTED: Making visible the invisible’ is door Paula Mutiloa-Martinez geëxperimenteerd met het gemberafval van café’s, en ik het gelukt om hier in combinatie met oesterzwam-mycelium producten van te maken die de natuur na gebruik weer snel kan afbreken. 

Wat als je niet alleen je eigen voedsel en materiaal groeit maar dit ook nog voor je elektriciteit zorgt? Dit is het geval in het werk ‘Scoby Power’ waar Milo Cornelissen zich focust op het opwekken van energie door het fermenteren van kombucha en het groeien van cellulose. Een blauwdruk van een speculatieve machine geeft een inkijkje in de zelfvoorzienende toekomst die dit zou kunnen opleveren. 

Als we heel erg inzoomen en heel goed kijken, is onze planeet eigenlijk buitenaards mooi. Het werk ‘Grasstronaut’ gaat in op het vraagstuk waarom we zo bezig zijn met leven te vinden op een andere planeet, terwijl er zoveel op deze aardbol is waar we ons over kunnen verwonderen. Tijdens een spacewalk op aarde, in een zelfgegroeid pak van tarwegras, laat Eline van der Steen de aarde zien alsof het de eerste keer is. 

Hoe verhouden we ons tot onze wereld en hoe leven wij hier elke dag mee? Dit is de vraag die deze HKU’ers de laatste vier maanden heeft bezig gehouden. Het antwoord is niet door iedereen gevonden, maar de stap ernaartoe wel.